Generalnie takie nagrody mnie nie jarają. Zwyczajnie - nie nawilża mnie to. To jest zabawa branży dla branży. Swoisty konkurs piękności/znajomości/sympatii - antypatii etc. Innymi słowy: widzę w tym triumf środowiskowej politycznej poprawności. Tak też było tym razem.

Przykład chorej (bo innej nie ma) politycznej poprawności to superwiktor dla Jean-Michel Jarrea:

Ten były artysta wyróżnia się chyba już tylko swoją przerośniętą - nomen omen - gigantomanią.

Nie martwi mnie tzw. główny przegrany - Szymon Majewski ze swoim programem Szymon Majewski Show. Byc może dlatego, iż nie lubię tego typu humoru, który nie wymaga od widza trzech kropli oleju w głowie i jest marną karykaturą Benny Hilla w wydaniu politykanckim. A wszystko to tym bardziej, że gości zaprasza się tam li tylko po to, żeby byli tłem dla pajacowatego prowadzącego. Jakoś taka konwencja mi nie odpowiada. A z SM Show najbardziej podobają mi się ziejące ogniem lwy.

Także z rozczarowaniem przyjąłem nagrodę dla Tomasza Sekielskiego i Andrzeja Morozowskiego dla najwyżej cenionego dziennikarza, komentatora, publicysty. O ile rozumiem jest to nagroda za ich wspólny program Teraz my. Pomysł na ten program to porażka - nie da się poważnie zajmować dziennikarką polityczną w programie, który nie wie, czy ma być satyrą, czy publicystyką? Widziałem, jak wcześniej obaj dziennikarze pokazywali, że umieją zajmować się publicystyką. W szczególności dotyczy to w mojej ocenie Morozowskiego. Jednak pomysł na Teraz my nie zasługuje na miano ani komentarzy politycznych, ani publicystyki. W zestawieniu z Co z tą Polską Lisa różnica kalibru jest wręcz bolesna - na niekorzyść dla produkcji TVNu. Oczywiście biorę pod uwagę różnicę konwencji, jednak wynik pracy i zawartość informacyjna/opiniotwórcza Teraz my wydaje mi się - powiem eufemistycznie - bardzo skromna.

Na szczęście nie jest aż tak źle - Justyna Pochanke i Lis także otrzymali wyróżnienia. I to cieszy :)