Miejsce znane chyba wyłącznie pasjonatom oraz miejscowym. Dawny teren wyrobiska po cegielni. Bardzo zróżnicowane pod każdym względem. Mimo łatwo zauważalnego zaśmiecenia w stawach i mokradłach żyje sporo dzikich zwierząt: słyszałem kaczki, widziałem ryby, żabi skrzek i żaby, a także węże.
Cała galeria poniżej:
Czerwoni Kmerzy władali Kambodżą przez cztery lata (1975-79). W tym czasie zabili ponad milion ludzi. Jednym z najsłynniejszych obozów kaźni był S-21 na przedmieściach Phnom Penh – dawna szkoła Tuol Svay Pray. Szacuje się, że zamordowano tam 14 000 ludzi – tylko siedmiu więźniów S-21 przetrwało pobyt w mordowni Kmerów. Zbrodniarze okazali się bardzo skrupulatni: nie dość, iż spisywali stenogramy przesłuchań, ale także fotografowali więźniów. Niemal wszystkie wykonane wtedy zdjęcia przechowały się do naszych czasów. Zebrano je na stronie http://www.tuolsleng.com/
Zdjęcie poniżej głęboko mną wstrząsnęło:
Każdy, kto zetknął się z moimi pracami fotograficznymi wie, że uprawiam szeroko rozumianą fotografię pozowaną. Moja metoda pracy z modelami jest bardzo prosta i zdroworozsądkowa. Otóż zanim umówię się z kimś na pozowanie, najpierw chcę spotkać się na żywo, żeby opowiedzieć, jak pracuję i odpowiedzieć na wszelkie możliwe pytania. Zanim kogoś sobie wyobrażę jako modela w określonej roli, określonym stylu, klimacie, otoczeniu itd. muszę zobaczyć żywego, z krwi i kości człowieka. Usłyszeć jego głos, zobaczyć mowę ciała. Dopiero to uruchamia moją wyobraźnię.
Podczas takiego spotkania zwykle (między innymi) wyjaśniam, na czym polega udana sesja fotograficzna?
Jedno z moich fotograficznych marzeń z dzieciństwa: polaroid. Zapewne dlatego, że miałem jakieś bardzo silne skojarzenie polaroidu z krainą miodem i mlekiem płynącą – Ameryką. Polaroid to był super luksus, niedostępny chyba nawet w najlepszych Pewexach. Potem z czasem lepiej uświadomiłem sobie rolę tego medium w rozwoju fotografii. Ostatnio natomiast zaintrygowała mnie teoria, iż rynkowe zwycięstwo fotografii cyfrowej nad analogową to właśnie efekt połączenia zalet polaroidu z usunięciem rzekomych wad fotografii analogowej. Bo przecież fotografia cyfrowa to fotografia natychmiastowa, ale obywa się bez fizycznego, namacalnego analogowego materiału kliszy! Owszem, sama firma Polaroid z fotografią nie ma niestety już wiele wspólnego – ale siła i magia tej fotografii pokazała się przez Project Impossible, który kontynuuje produkcję klasycznych materiałów natychmiastowych.
Na szczęście Fuji z powodzeniem nadal produkuje materiały natychmiastowe instant pod marką Instax. Więcej: to nie tylko same materiały światłoczułe, ale również aparaty – seria Fujifilm Instax 100/210 (rozmiar kliszy 6×10 cm) a także wersja mini mini 7/25/55i (rozmiar kliszy 6×4,5 cm). Wedle doniesień prasowych produkty Fuji Instax doskonale sprzedają się na rozwiniętych (cyfrowych!) rynkach USA i Japonii.
Po długich miesiącach polowania, nabyłem Fujifilm Instax 100!
Sporadycznie zaglądam do szuflady z napisem „Artysta fotograf” – w zupełności zadowalam się oglądaniem prac fotografów. Ale dziś wyjątek od tej reguły. Wyjątek ze względu na subtelne ujęcie światła w pracach Claudio Santambrogio http://csant.info
Wybrane próbki:
Fotorelacja z sześciolatkiem w roli głównej. To chyba was nie dziwi, prawda? ;)
kliknij, aby powiększyć
Wraca słowniczek cywilizacji! Słowo na dziś: Mystery shopper
Rozwinięcie znaczenia tego terminu:
Mystery shopper to taki pan lub pani, który przychodzi do sklepu i na zamówienie centrali podszywając się pod klienta ocenia czy jest w sklepie dobrze czy źle, czy go sprzedawcy dopieszczają i gładzą pod szyją czy może traktują z buta.
