A może inaczej: oglądajcie. Ale uprzedzam - będzie bolało. Zwłaszcza tu i teraz w Polsce A.D. 2008, kiedy kilka razy dziennie słyszymy o tym, że nasza służba zdrowia jest bardziej chora niż zdrowa.

Do rzeczy. Przyznam się, że to pierwszy film Moore'a, który mi się spodobał w (prawie) całości i od pierwszego wejrzenia. O ile Farenheit 9.11 wydał mi się od początku konfabulacją i prowokacją, to w Sicko jest podobnie, czyli całkiem inaczej. Farenheit to swoista political-fiction, a w Sicko mamy realizm do szpiku kości. Film opowiada o podstawach systemu opieki zdrowotnej w USA. W zasadzie o ich braku - o braku powszechnego, obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego w szczególności. Jak łatwo się domyślić - choćby znając inne dokonania Moore'a - jest to krytyczna ocena. Czasami nawet drastyczna. Jednak pamiętajmy, iż Moore umiejętnie łączy - pozornie - dwie sprzeczne z sobą tendencje: ostro krytykuje różne aspekty amerykańskiego snu, ale z pewnością kocha Amerykę.

» ciąg dalszy

Planowo oderwałem się od spraw publicznych. I to wiele lat temu. Oczywiście nigdy nie było tak, że nie wiedziałem, co się dzieje i dlaczego. Miałem i mam nadal jakiś tam ogląd rzeczy społecznych i politycznych. Ale nie wzbudzają one we mnie poważniejszych emocji.

Jednak ostatnie wydarzenia związane najpierw ze strajkiem lekarzy, a obecnie także i pielęgniarek zbudzają dość niepokojące myśli: kto tu u diaska stracił kontakt z rzeczywistością? Kto odciął tę istotną dla życia pępowinę łączącą nas z poczuciem zdrowego rozsądku i prostym przewidywaniem przyszłości?

» ciąg dalszy

Podkusiło mnie i zabrałem się za książkę J.Updike Terrorysta. Nowy tytuł był mocno reklamowany w Trójce - jakoby autor dokonywał swojego rozrachunku z Ameryką po ataku na WTC. I to właśnie mnie zaintrygowało.
Od razu powiem jasno: nie doszukałem się tego rozrachunku. W żadnym wymiarze.

Całość sprawia wrażenie układanki nie całkiem zbornej i dopasowanej. Nie nazywam tego wprost niespójnością - bardziej pasuje tu termin eklektyzm. Chociaż to ten gorszy eklektyzm.
Mamy zatem podstawowy wątek młodego muzułmanina Ahmada Mulloya - pół Araba (Egipcjanina), pół Irlandczyka. Obok tego znajdujemy historię związku jego matki z pedagogiem szkolnym Ahmada (Jack Levy). Towarzyszy temu plan z opisem relacji pedagoga z jego żoną. Dopełnieniem jest sama warstwa sensacyjna, która zasługuje lepiej na określenie powłoki, bo w istocie - trochę wbrew tytułowi - nie odgrywa poważniejszej roli.

» ciąg dalszy

Wczoraj skończyłem czytać (z różnych względów) niezwykłą książkę W.Łysiaka Salon. Rzeczpospolita kłamców. Ale tym razem nie o książce, choć znalazłem w niej odbicie wielu, bardzo wielu moich własnych poglądów. Otóż jeden z cześciej cytowanych przez Łysiaka autorów to prof. Ryszard Legutko - wybrany z list PiSu, aktualnie wicemarszałek Senatu.

Łysiak widzi w nim jednego z nielicznych przenikliwych i śmiałych krytyków michnikowszczyny w III Rzeczpospolitej. W pewnym sensie ma rację.

» ciąg dalszy

Rano Hula podesłała mi lineczkę do wideo. Niby nic takiego, ale zerknijcie na ten filmik - szczerze zachęcam: jest to skondensowana dawka optymizmu - dawno nie miałem takiego kopa, jak po obejrzeniu tego montażu.
Bardzo pozytywny i bardzo mądry.

» ciąg dalszy